Een echt clublokaal hebben de Gooise riichispelers niet, en wanneer de volgende wedstrijdavond is, weet je nooit van te voren. Maak kennis met de nieuwste mahjonclub van Nederland: Furiten. Zo zit dat dus in Bussum.


Wat in Bussum gebeurde op de avond na de algemene ledenvergadering van de mahjongbond, is te opmerkelijk om hier niet te vermelden. Tijdens de vergadering was geklaagd dat er te weinig over riichimahjong in Mahjong Magazine stond en tevens dat er nodig iets geschreven moest worden over nieuwe mahjongclubs. Hoewel ik probeerde zo neutraal mogelijk te kijken, voelde ik dat er nu twee dingen van mij werden verwacht. Ik nam me dus mij voor zo snel mogelijk van mijn taak te kwijten en de redactie te verlossen van een dreigende witte bladzijde. Ik kon immers twee vliegen in één klap slaan.
Maar juist die avond gebeurde er iets wat een heel andere wending aan de gebeurtenissen gaf. Thuisgekomen realiseerde ik me dat ik de blauwe bak voor het papier en karton nog moest binnenhalen. Het was immers al acht uur geweest, dus aangenomen kon worden dat de gemeentelijke afvaldienst zich inmiddels van haar taak zou hebben gekweten. Dat was inderdaad het geval. Ik opende het deksel om te controleren of er niets  was achtergebleven - een cynische gedachte: tussen het oud papier had zich ook het laatste nummer van het stukgelezen Mahjong Magazine bevonden - en keek om me heen. Ik bleef als aan de grond genageld staan.

Huiskamerclub

Daar, in het huis aan de overkant van de straat, zaten vier mensen om een vierkante tafel, duidelijk mahjongachtige bewegingen te maken!
Rechts zat een wat oudere man (Noordenwind). Tegenover hem een wat jongere vrouw. Wie West en Oost waren, kon ik moeilijker onderscheiden.
Hier moest ik meer van weten. Gelukkig had ik wat foldermateriaal meegenomen van de ledenvergadering. Ik besloot er onmiddellijk werk van te maken.
Het zou toch wel erg toevallig zijn, zo bedacht ik even later thuis, als hier, op nog geen honderd meter van de thuisbasis van de Noord-Zuid-Hollandse Riichimahjongclub Furiten, mensen mahjong zaten te spelen waar wij niets van wisten! Zou er een tweede ‘huiskamerclub’ bestaan? In ieder geval is ‘Furiten’ dat. Furiten is zo klein dat het niet de moeite loont daar een ruimte voor te huren of voor duur geld consumpties te bestellen in caféachtige ruimtes terwijl thuis de koffie bruin is. Bovendien is het vervelend naar een clublokaal te komen om tot de ontdekking te komen dat er al acht, of vierentwintig spelers aanwezig zijn dus dat je eigenlijk overbodig bent.

Gemiddelde

Zo gaat dat bij Furiten: je hebt zin in mahjong, belt een paar andere leden op, je meldt het gezellig avondje officieel aan bij het wedstrijdsecretariaat. Klaar! Na afloop stuur je de uitslag door van elke hanchan die je hebt gespeeld. Op basis van het gemiddelde van alle spelers wordt aan het eind van het jaar bekeken wie de clubkampioen is geworden.
Natuurlijk: het is ook leuk om in een café te spelen en te loten tegen wie je mag vanavond. Maar zolang het aantal spelers in Bussum zo klein is, vinden we dit de beste manier. Zeker nu het overgrote deel van onze leden ver buiten het Gooi woonachtig is.

Natuurlijk doen we ook andere dingen. Zo staan er voor komend jaar een à twee tuintoernooien op het programma (data nog niet bekend). Daarvoor kan iedereen die in riichimahjong is geïnteresseerd, zich aanmelden. Geen MERS of andere punten en de toernooien tellen niet mee voor de nationale riichicompetitie. Eigenlijk terug naar de oertijd van het mahjong: een dag lekker spelen en na afloop thuis merken dat je eigenlijk niet eens weet wie de eerste prijs heeft gewonnen.

Adieu

Furiten is ontstaan toen Dicky en ik uit Nijmegen verhuisden. Adieu Gouden Draak, het ga je goed, houd je taai. In ‘t Gooi wordt in clubverband alleen NTS gespeeld (bij de Groene Draak in Hilversum). Niks voor riichispelers zoals Dicky en ik. Dus een nieuwe start lag voor de hand.
Nu kwam het goed uit dat onze mahjongvrienden uit Den Haag zich ooit bij de Gouden Draak hadden gemeld omdat in Den Haag (zogenaamd de derde stad van het land, maar geen mahjongspeler in velden of wegen te bekennen) geen club was. Of is. En Marjan en Maurice Demmer zijn ook gek van riichi (Maurice is zelfs Europees kampioen). Dat maakt dus vier.
Sjef Strik, al jaren lid van de Gouden Draak maar daar in geen jaren op een clubavond gezien, en ook al zo’n riichifanaat, was speler vijf. En Franz Korntner ten slotte, nog zo’n buitenlid van de Gouden Draak en woonachtig in Leiden, ging ook graag over naar Furiten. Bussum is dichterbij dan Nijmegen en ook Franz was nog nooit op een clubavond van de Gouden Draak gezien.
Zo zit dat dus in Bussum. De Gouden Draak leeggeplunderd en opnieuw begonnen, nu met riichi. Een soort koekoeksjong in ‘t Gooi. Maar wie weet zijn die mahjongspelers bij ons om de hoek wel potentiële leden. Ik heb de folders inmiddels klaar gelegd en heb me voorgenomen zo spoedig mogelijk aan te bellen. Misschien van het voorjaar, als je elkaar eerder op straat tegenkomt. Ik kan bijvoorbeeld een opmerking maken dat ‘de Vier Seizoenen snel wisselen’. Of dat je nooit meer ‘een vogel ziet die cake eet’. Moet toch lukken, zoiets?

Dit artikel verscheen eerder in Mahjong Magazine, het officieel orgaan van de Nederlandse Mahjong Bond.